بوش های بازوی کنترلی نقش مهمی در سیستم تعلیق خودرو دارند. آنها نه تنها اتصال دهنده های الاستیک هستند بلکه مستقیماً مسیر حرکت چرخ را نسبت به بدنه، مسیر انتقال بار و ویژگی های کلی سینماتیک و الاستوکینماتیک خودرو تعیین می کنند. به دلیل تفاوت در چیدمان ساختاری و روابط هندسی، انواع تعلیق، بوش های بازویی را به نسبت های متفاوتی از بارهای طولی، جانبی و عمودی کنترل می کنند. این به نوبه خود، الزامات طراحی متفاوتی را بر سفتی شعاعی بوشینگ، انطباق پیچشی و حتی ویژگی های محوری تحمیل می کند. این تفاوت دقیقاً به همین دلیل است که بوش ها برای همه یکسان نیستند: مهندسان باید منحنی سفتی بوش، رفتار میرایی و هندسه را به طور خاص بر اساس نوع تعلیق تنظیم کنند تا به تعادل مطلوب بین هندلینگ، راحتی سواری و دوام برسند (همچنین می توانید برای کسب اطلاعات بیشتر در مورد بوش بازوی کنترل VDIQ0240716 با ما تماس بگیرید.
سیستم تعلیق مک فرسون رایج ترین سیستم تعلیق مستقل در سطح پایه است که به طور گسترده در محورهای جلو استفاده می شود. ویژگی بارز آن یک بازوی کنترلی پایینی منفرد (معمولاً L یا A شکل) است که انتهای بالایی آن مستقیماً به بدنه و بند فرمان از طریق یک دمپر فنری متصل است. این پیکربندی به این معنی است که بوش بازوی کنترل پایین باید به طور همزمان اکثر بارهای طولی و جانبی را به علاوه بخشی از بارهای عمودی حمل کند. در جهت طولی، نیروهای ترمز یا شتاب در درجه اول از طریق بازوی کنترل پایینی به نقطه نصب بوش منتقل می شوند. بار طولی اغلب 40 تا 60 درصد کل بار را تشکیل می دهد - بالاترین نسبت - زیرا بازوی بالایی برای تقسیم بار وجود ندارد. بنابراین بوش باید انطباق طولی کافی برای جذب ضربه های جاده را فراهم کند، با این حال از تغییر شکل بیش از حد که می تواند باعث تغییرات کنترل نشده انگشت پا شود جلوگیری شود. در جهت جانبی، نیروهای پیچی بین بازو پایین و میل ضد غلتش تقسیم میشوند و سختی شعاعی را حیاتی میسازد: برای مقاومت در برابر جابجایی جانبی، حفظ زوایای کمبر پایدار، و جلوگیری از چرخش یا کم فرمانی بیش از حد بدنه، سختی شعاعی بالاتر مورد نیاز است. بارهای عمودی، با این حال، نسبتاً کم هستند، زیرا آنها عمدتاً توسط پایه تحمل می شوند. در اینجا، بوشینگ درجه ای از انطباق پیچشی را برای تطبیق پرش/بازگشت چرخ و حرکت چرخشی در حین فرمان به ارمغان می آورد. سفتی شعاعی بیش از حد راحتی را به خطر می اندازد. سفتی پیچشی بیش از حد بالا باعث افزایش مشکلات NVH می شود. بنابراین، بوش های بازوی کنترل مک فرسون معمولاً با سختی شعاعی به طور قابل توجهی بالاتر از سختی پیچشی - اغلب با ضریب 5 تا 10 یا بیشتر - طراحی می شوند که بر استحکام شعاعی برای پایداری اولیه حمل و نقل و در عین حال تنظیم دقیق انطباق پیچشی از طریق ساختارهای هیدرولیکی یا حفره ای برای افزایش ایزوله ارتعاش تاکید می کنند.
سیستم تعلیق دو جناغی نشان دهنده یک راه حل کلاسیک با عملکرد بالاتر است که در هر دو محور جلو و عقب استفاده می شود. دارای یک بازوی A بالا و پایین است که یک هندسه نزدیک به متوازی الاضلاع را تشکیل می دهد. این طرح توزیع بار متعادلتری را امکانپذیر میسازد: بارهای طولی (از ترمز/شتابگیری) عمدتاً توسط بازوی پایینی حمل میشوند، اما بازو بالایی نیز بخشی از بار را به اشتراک میگذارد و نسبت طولی را به 30-40٪ کاهش میدهد - بسیار کمتر از مک فرسون. بارهای جانبی به طور موثر توسط هر دو بازو مقاومت می شود، نیروهای پیچیدن به طور مساوی توزیع می شود و در نتیجه بار جانبی کمتری در هر بوش ایجاد می شود. بارهای عمودی به طور مشابه بین بازوهای بالا و پایین تقسیم می شوند که منجر به تنش یکنواخت تر می شود. مزیت کلیدی این هندسه، کنترل دقیق حرکت چرخ است، که به طور چشمگیری تقاضا برای انطباق پیچشی را افزایش میدهد: هر دو بازو باید در طول حرکت چرخ اجازه چرخش زاویهای قابلتوجه را بدهند تا به حرکت موازی ایدهآل و بهره کنترلشده کامبر دست یابند. در عین حال، سختی شعاعی باید نسبتاً بالا باقی بماند تا از تغییر شکل الاستیک بیش از حد ناشی از اختلال در پارامترهای تراز جلوگیری شود. بنابراین بوش های دو جناغی با سختی پیچشی کمتر نسبت به سفتی شعاعی مشخص می شوند - معمولاً نسبت 1: 1 تا 1: 3 - و اغلب از طرح های نامتقارن یا بوش های هیدرولیک برای نرم کردن بیشتر پاسخ پیچشی و در عین حال تقویت سفتی شعاعی برای پایداری جانبی استفاده می کنند. این امر عملکرد برتر را در رانندگی تهاجمی امکان پذیر می کند: کنترل بهتر رول، رفتار انگشت پا/کامبر پایدارتر - اما همچنین مقاومت در برابر خستگی و ویژگی های دینامیکی دقیق از بوش را می طلبد.
سیستم تعلیق چند پیوندی انعطافپذیرترین و پیچیدهترین معماری سیستم تعلیق مستقل است که معمولاً از سه تا پنج پیوند مجزا در محور عقب (و گاهی اوقات پیکربندیهای هیبریدی در جلو) استفاده میکند. درجات مختلفی از آزادی را به پیوندهای اختصاصی - از جمله بازوهای کنترل بالایی، بازوهای کنترل پایینی، بازوهای عقب و غیره - برای دستیابی به مسیرهای بار بسیار جدا شده اختصاص می دهد. بارهای طولی معمولاً توسط بازوهای دنباله دار یا طولی اختصاصی مدیریت می شوند، بنابراین سهم بار طولی بوشینگ بازوی کنترلی به لطف انحراف بار توسط اعضای مستقل، کمترین میزان است - اغلب زیر 20 تا 30٪. بارهای جانبی در چندین پیوند عرضی توزیع می شوند و هر بوش فقط نیروهای جانبی موضعی را تحمل می کند و در نتیجه نسبت بارهای فردی حتی کمتر می شود. بارهای عمودی نیز بین چندین نقطه نصب تقسیم می شوند و تنش های اوج را پایین نگه می دارند. این سطح بالایی از جداسازی عملکردی به هر بوش بازوی کنترلی اجازه می دهد تا نقش بسیار تخصصی ایفا کند: برخی از موقعیت ها (مانند بوش های بازوی پایین بازوی جلو یا بازوی عقبی) برای مقاومت در برابر ضربه های جانبی/طولی و حفظ دقت هندسی، سفتی شعاعی را در اولویت قرار می دهند. برخی دیگر (به عنوان مثال، قسمت بالایی بازو یا بوش های پیوند کنترل پنجه) به انطباق پیچشی بسیار بالایی نیاز دارند تا امکان چرخش طبیعی چرخ و تغییر انگشتان پا در حین پرش فراهم شود و اثرات "فرمان عقب غیرفعال" را ممکن می سازد. نسبت سفتی شعاعی به پیچشی در سیستمهای چند پیوندی بهشدت بر اساس عملکرد پیوند متفاوت است - برخی طرفدار سختی شعاعی بالا هستند، برخی دیگر در انعطافپذیری پیچشی غالب هستند. این رویکرد «نقش خاص» به سیستم تعلیق چند پیوندی محدوده تنظیم فوقالعاده وسیعی بین راحتی و هندلینگ اعطا میکند، اما به این معناست که طراحی بوش باید بسیار سفارشیسازی شود: بوشها در مکانهای مختلف در یک خودرو میتوانند بهطور قابل توجهی متفاوت باشند - حتی در ترکیب مواد و ساختار داخلی.
سیستم تعلیق مک فرسون بوش بازوی کنترل را وادار می کند تا به عنوان یک "جک همه کاره" عمل کند، با سهم بارهای طولی و شعاعی بالا، که به شدت به سختی شعاعی برای پایداری خط پایه متکی است. استخوان جناغی دوتایی بار بوشینگ را از طریق تقسیم بار دو بازویی کاهش می دهد و تاکید بیشتری بر انطباق پیچشی برای سینماتیک دقیق دارد. چند پیوندی بارها را کاملاً غیرمتمرکز می کند و به هر بوش یک عملکرد تخصصی اختصاص می دهد که در آن تقاضاهای شعاعی یا پیچشی بر اساس موقعیت متفاوت است. این تفاوت اساسی در بارگذاری و الزامات عملکردی به طور مستقیم توضیح می دهد که چرا بوش ها قطعات عمومی قابل تعویض نیستند. مهندسان باید هر بوش را بر اساس هندسه تعلیق خاص، طیف بار، و اهداف عملکردی انتخاب یا طراحی کنند - تصمیم بگیرند که آیا سفتی شعاعی (برای مقاومت در برابر غلتک و حفظ تراز)، انطباق پیچشی (برای فیلتر ارتعاش و مفصلبندی)، یا یک سازش متعادل را در اولویت قرار دهند - به طوری که یک بوش کاملاً متفاوت در مدلهای مختلف نصب شود. معماری ها به سفارش VDI Control Arm Bushing 6Q0407182 خوش آمدید!
